Aklıma bir fıkra geldi de o nedenle bu başlığı attım. Adı “böylesin” olan küçücük köpeğin sahibi kadın banyo yaparken köpeğinin kapıdan kaçtığını görüyor ve banyodan fırlıyor. Çıplak olduğunu farkedince de fıkra bu ya orada bulunan bir resim çerçevesini önüne tutarak caddeye çıkıyor. Bakıyor köpek ortada yok ilk gördüğü adama “böylesini gördün mü?” diye soruyor. Adama bakıyor, bakıyor ve “her türlüsünü görmüştüm ama böylesini ilk kez görüyorum” der.

Çok banal bir fıkra ama biz milyonlarca gökada gördük, sarmal, eliptik, dairesel biçimde olanları vardı ama böylesini hiç görmemiştik. Bu gökadaya “zümrüt kesim” (emerald-cut) demişler, dikdörtgen şeklinde olduğu için. Asıl yani resmi adı LEDA 074886. 70 miyon ışık yılı uzaklıkta cüce bir gökada, 250 gökada bulunan bir gökada grubunun üyesi. Ulusalararsı bir araştırma ekibinin Japonların Subaru teleskobunu kullanarak buldukları bu gökadanın şeklini iki gökada ile çarpışması sonucu aldığı ileri sürülmektedir. Araştırma ABD’nin meşhur Astrophysical Journal dergisinde yayınlandı.

Yazan:Prof.Dr.Ethem DERMAN

1980 yılında bir NASA gökbilimcisi yayınladığı araştırmada bundan 34 milyon yıl önce yerin de bir halkası olduğunu ileri sürdü. Bulgularına göre o tarihlerde yer yüzünde çok soğuk kışlar hüküm sürüyordu. Diğer bir bulgusu ise o tarihlerde bol miktarda göktaşı düşmüştü yeryüzüne ama belirli bölgelere. Gökbilimciye göre yeri ıskalayan bu cam yapılı gökt…aşlarının yerin çevresinde bir halka meydana getirdiğini ileri sürdü. Bu halkanın birkaç milyon yıl yer çevresinde kaldığını ve soğuk iklimin de bu halkanın güneş ışınlarının yolunu kesmesi sonucu oluştuğunu vurguladı. Eldeki verilerden oluşturulmuş bir modeldi.

Bugün artık böyle bir tehlike yok, güneş sisteminin içi iyice temizlenmiştir. Böyle bir halka tekrar oluşur mu sorusu dile getirildiğinde bunun olanaksız olduğunu söylüyor gökbilimciler. Çünkü Ay’ın ve Güneşin tedirginlik etkileri halkanın oluşmasına izin vermiyor, olursa da bu kuvvetlerin onu hemen yok edeceğini  ileri sürüyorlar. Bu nedenle güneşe yakın gezegenlerin halkası yok ama uzaktaki gezegenlere güneşin tedirginlik etkisi az olduğuiçin onların yani Jüpiter, Satürn, Uranüs ve Neptün’ün halkası var. Şimdi hayalinizi genişletin ve yerin bir halkası olduğunu düşünün. Aşağıda bağlantı adresini verdiğim Roy Prol’un yaptığı bu video uzun zamandır YouTube’da herkesin ilgisini çekiyor. Sizin de belki ilginizi çekebilir. Aslında hayal etmek kadar güzel bir şey var mıdır? Ama unutmayın halkanın güzel görünüşü biz canlılar için hiç de iyi olmaz…

Yazan:Prof.Dr. Ethem DERMAN

Mart 2009’da amatör astronomi maceram başladı. Aynı senenin yazından bu yana da Sosyal & Dijital Medya denen ortamda yer almaya gayret ettim.

Şimdi ne, neden, niye diye sormaya gerek yok malum. Amaç belli. Gidilmek istenen yer belli. O yüzden direk konuya giriyorum.

Bugün Mardin’in Savruk ilçesinin bir köy okulunun öğretmeninden bir mektup aldım. Uçak görmemiş bir öğrencisinin teleskop dileğinden bahsediyordu. Mektubu İlk Teleskobum sitesinde Teleskop İsteyen Okullarımız kategorisinde yayınladım. http://www.ilkteleskobum.org/2012/03/mardinde-1-ses/

Akabinde Sosyal Medyadan tanıdığım Müge Ablam ( http://www.mugecerman.com/ ) postun altına havayollarına çağrı yapmış. Sağ olsun onun bu yorumu üzerine aklıma bir şeyler geldi ve bu yazıyı yazmaya başladım.

Değil miyiz ki bizler oturduğumuz yerden evreni keşfe çıkabilenler o halde oturduğumuz yerden Markalara & Kurumlara sesimizi duyurmak için bir şeyler yapabiliriz sanki?

Şimdi bunlar anlamadığım konular olsa da, bu işi bilenlere Sosyal Medya Uzmanı dense de bir Uzmanımız olmadığına göre acaba ben neler yapabilirimden hareketle beynimin hücreleri içimi kemirmeye başladı.

Şimdi özetle bazı Markalar bu Sosyal Medya denen ortamda yer almayı seviyorlar. Takipçi sayıları arttıkça onlar için hoş güzel oluyor. Twitter’da mention denen bir şey var. O marka hesabı mention aldıkça da hoş oluyor. RT denen retweet yani bir girdinin başka hesaplarca da RT edilmesi de hoş oluyor. Hele ki bir girdi & hashtag (etiket diyelim) Top Tweet olursa o zaman değilmesin keyiflere.

Fi tarihinde kulakları çınlasın bir büyüğüm bana iğne ile kuyu kazıyorsun demişti. Evet çoğu zaman kendimi öyle hissediyorum. Çoğu zamanda Horton Who Hears filmindeki toz tanesi üzerinde yaşayan ve gezegenlerinin yok olmaması için çığlıklar atıp sesini duyurmaya çalışan minik insancıklara benzetiyorum.

Ben bir Yol’a başvurdum. En doğusundan en batısına hangi şartlardaki çocuklar olursa olsun onların ortak hayallerini gerçek yapmak üzere mücadeleye baş koydum.

Evet ben asosyalim. Hani yoklar ama tut ki bir gece karşıma bir zuzaylı çıksa korkaklığımdan değil ama asosyalliğimden kendisi ile tek kelime edebilememe potansiyelim mevcut. Sanırım en fazla MERHABA, BEN DOSTUM diyebilirim.

İlk Teleskobum projesi için Walt Disney misali kapı kapı dolaşmam gerektiğini biliyorum. Lakin bu çekingenliğim ayağımı öyle bağlıyor ki. Telefon açıp bir randevu bile isteyebilemiyorum o derece

Ama en azından duygularımı şu anki gibi yazıya dökebiliyorum.

O halde işte ortam, işte şartlar. Ey bunu okuyan canım arkadaşım benim, benim o çocukların seslerini bir yerlere duyurmam gerekiyor! Bir istatistikçi olarak 2*2’nin 4 etmediğini, 3 ile 5 arasından bir yerlerde olduğunu öğrendim lakin bu 2*2=4 eder kadar bir gerçek bu. O ses gerekli yerlere ulaşmalı. Yoksa ölecem hastalığına yakalandım.

Şimdi yapmamız gereken şu.

1. Öncelikle eğer yoksa twitter’dan bir hesap açıyoruz. http://twitter.com
2. Twitlerimizde bir hashtag’imizin olması gerekiyor. O da şu: #delikliboruistiyoruz. Burada # işareti, üzeri tıklanınca ilgili twitleri açması bakımında gerekli.
3. İlk olarak Atlas Jet’i hedef alıyoruz. Niye Atlasjet? Sebebi yok. İlk onun ışığını gördüm diyelim, geçelim.
4. “@atlasjet #bizeevrenigetir #delikliboruistiyoruz” kelimelerini içerecek şekilde artık aklınıza ne gelirse 140 karaktere sığacak şekilde bir tweet yazıp yolluyoruz.
5. @AtlasJet ve #bizeevrenigetir #delikliboruistiyoruz hashtaglerini kullanmayı unutmuyoruz.
6. Ya da bu linkteki tweeti RT yani retweet ediyoruz. https://twitter.com/#!/GokTasi/statuses/182104217849298944

En kötü ne olabilir?

1. Spam olarak şikayet ediliriz.
2. Kurum hesabı bizi bloklar.
3. Sesimizi duyuramayız, olsun yüzyıllardır zaten astronomi ve uzay bilimleri konusunda geriyiz, ne fark eder ki?
4. Bu kuruma sesimizi duyuramazsak başka kurum deneriz.

En iyi ne olabilir?

Kurumun dikkatini çekmeyi başarır ve delikli boruların ne olduğunu gün ışığına çıkarabiliriz.

Bu bloğa epeydir teleskop yapımı, astronomi vs anlatılmıyor değil mi? Olsun

Sahne sizindir. Kuyruklu yıldızlığa soyundum. Ben atlasjetin yörüngesine çoktan girdim bile. Göktaşı yağmuru olup akacak mıyız şimdi?

Nasıl mı? Şöyle…

Hayatta var olma amacını keşfetmek, yakalamak ve bunu yaşamak görüldüğü sanıldığı kadar üper süper bir şey değil. Ya da en azından benim için öyle olmadı. Tarif edemeyeceğim mutluluk ve huzurlarımın yanında eşsiz bir hüznü de beraberinde yaşıyorum ama bu benim durumuma özel bir şey kuvvetle muhtemel.

Bana göre hayatta var olma amaci ile hayaller aynı şeyler değillerdir. Kimsesiz çocuklara kendini adamış olabilirsin. Bu her yeni güne uyandığında sana yaşama sevinci verebilir. Lakin bununla beraber x tarihinde bir sahil kasabasında kitap yazmayı hayal edebilirsin. Hepimizin iyi kötü bir hayali vardir. Buna karşın hepimiz hayatta var olma amacını bulamamış olabiliriz. Hayatta var olma amacı bulunduğunda yapılabilitesi, hayallere göre daha yüksektir çoğunlukla, eğer süperman olmak gibi bir hayatta var olma amacın yok ise Oysa hayaller hayatta var olma amacına dönüştüğü kadar gerçektir. Bu ise oldukça ağır bir yüktür. Maddiyattan çok manen. Zira Hayali balık adam olmak olan ve sudan korkan biri için yüzmeyi öğrenme arzusu ve atılan ilk kulaç hiç bir bedelle ölçülemez. Bu yüzden hemen hemen hepimiz hayalleri gerçek yapma üzerine 86426898432 milyon tane bahane uydurmakta geri kalmayız. Bu hayatta beden ve ruh sağlığından öte öncelik yoktur. Ama bizler nedense olaya hep oturduğumuz yerden bakar ve ama şöyle bir önceliğim vardı der dururuz. Çünkü sahil kasabasındaki ev dahi çalışıp para biriktirilerek elde edebilecek iken suya girme cesaretini ödeyebilecek bir para birimi yoktur.

Astronot olup uzaya gidebilmem için 4milyon dolarcığa ihtiyacim vardı. Teleskop yapmayı öğrenmek içinse hayallerimi, hayatımın amacı yapmaya… Bu Yol’a girmek öyle kolay olmadi.  Yol’da yurumek??? Bir kere girince ne yapacağını görüyorsun zaten. Evrende kapıldığın yörünge seni öyle de böyle de konumlandırıyor.

Peki ya Tutku? Peki ya Aşk? Hep söylediğim bir şey vardır. Bu evrende her şeyin sonu vardır, tüm yaşadığımız duyguların bile. Güneş’in bir gün sonu gelecek, dünyamızın da aşkımızın da, dostluklarımızın da, kızgınlıklarımızın da hatta var oluş amacımızın da. Bu evrenin doğal kanunudur. Anlamı: evet aşk biter.

Lakin yıldızların ömrünü tamamlayıp süpernova geçirip öldükten sonra geride kalan toz parçacıklarının yeniden yoğrulduğunu ve yeni gezegen ve yıldızların oluştuğunu biliyor muydun? Yani dönüşürler. Anlamı: bu açıdan bakarsak evet sonsuz aşk vardır, başka bir şeylere dönüşmüş olsa bile. Lakin bu dönüşme sadece kapsadığı galaksi için geçerlidir. Eğer kıyamet denen şey kopmadı ise

Şöyle örnek vereyim:  1 galaksi düşün. Güneşi, gezegenleri, gezegenlerin uyduları vs olsun. Arada bir de bu galaksinin yörüngesinden geçen bir kuyruklu yıldız olsun. Şimdi bu galaksinin yıldızının ölmeye başladığını düşün. O galakside yer alan gezegenler vs için aşk zamanla dönüşüyor (yani günlük hayatta insanların birbirlerine aşkının zaman geçtikçe değişmesi olarak düşünebilirsin) güneş gittikçe soğuyor (yani aşkımız ilk günki gibi devam etmiyor) ve gün geliyor ölüyor öyle değil mi? Yani bitiyor. Bir de kuyruklu yıldızı düşün. Yörüngeden geçme zamanı geldiğinde bir bakıyor aşık olduğu yıldız orada yok! Sence ne hissederdi bu kuyruklu yıldız? Üstelik aşkı hala kalbinde iken…

Ben sana dönüşmenin de bitişin de olmadığı bir yol anlatayım mı? Öncelikle aşağıdaki iki maddeyi kabullenmen gerekiyor.

“Bana gün ışığında hiç bir zaman bakamayacaksın. Ve gün aydınlanmadan hep ayrılacağız. Ve birbirimize hiç bir zaman ‘Seni Seviyorum’ diyemeyeceğiz.”

“Her şeyin çok küçük olduğu bu evrende gezegenimi gösteremem sana. Belki böylesi daha iyi. Yıldızım senin için herhangi bir yıldız olsun. Böylece gökyüzündeki bütün yıldızlara bakmayı seveceksin….”

Bunları kabul etti isen soru şu: Galaksinin içinde yer alıp AŞK’ının dönüşüp bir gün bittiğini görmek mi? Galaksinin dışına atılıp ve/veya kendini atıp gün geldiğinde orda olmadığını görmek mi? İkincisinde dönüşmeyen ve ölmeyen ölümsüz aşkı bulabilirsin (dikkat et tek tarafli). Ama inan kendini o yörüngeden çıkarmak ya da dışına atılmak patlayan bir yıldızın içinde olmaktan daha zor. Zira diğerinde dönüşümün içindesin, alışkanlık bile kazanabiliyorsun dönüşümü yaşarken, doğal geliyor olaylar.. Patlarken de her şey bir anda olup bitiyor.

Yörüngeden çıkmanın ne demek olduğunu anlatabilemem. Tıpkı 2 boyutlu dünyada yaşayan birine 2 boyutlu dünyanın ortamı ve şartları ile 3 boyutlu bir cismi anlatamayacağım gibi. Yani aslında there is no spoon. Hangi renk hapı içersen iç sonuç aynı. Sadece hangi rengi seçeceğine karar verebiliyorsun.

Burda AŞK’ı birine hissettiğin aşk olarak da görebilirsin, hayatta var olma amacın olarak da görebilirsin, arkadaş ve dostların olarak da görebilirsin. Birinin diğerinden farkı yok. Hayatta var olma amacın da birine hissettiğin aşk gibi bir gün dönüşecek ve bitecek . Belki bulmamak da bir seçenektir ne dersin?

1,5-2 sene öncesine kadar iyi bir maaşım vardı. Bir kariyerim vardı. Dostlarım vardı. İlişkilerim sohbetlerim vardı, tanıdığım sokaklar ağaçlar vardı, anılarımın olduğu binalar bile vardı. Sitem asla değil ama bugün tek bir insan yüzü görmeden
alt kat üst kat arasında bazen internette kısa 2-3 sohbetle geçinerek, hiç tanımadığım aletlerle, 3 kuruş para kazanmadan, sigara paramın bile olmadığı bir dünyada yaşıyorum. Ben neden teleskop yapıp dağıtıyorum biliyor musun her yere? Hayallerim, aşkım ve hayatta var olma amacım ölmesin de, dönüşmesin de, her çocukta yeniden hep yeşersin ve ilk günki gibi yaşasın diye… “Bugünüm yarın olsa ya da hep yeni baştan…. Yaşamak ne güzel olur hiç başlamamışsan… “ Çünkü çünkü çünkü aşkımın dönüştüğünü de gördüm, yörüngeden çıkıp artık orada olmadığını da…

Pişmanlık var mı? Asla! Böyle olmasının bir sebebi var.

Bazen ölümsüz aşklardan bahsedilir. Buna çok katılmıyorum zira birinden birinin hayatta var olma amacının bir gün sona erme ihtimali de var. Bahsedilen ancak tüm canlı cansız varlıkların ve duyguların aynı anda başlayıp aynı anda bitmesi ile mümkün olabilir. Evrende milyarlarca galaksi var, dünyada milyarlarca insan var, milyarlarca duygu ve evreleri var. Denk getirme ihtimali yok gibi

Her ne yaparsak yapalım, sevgimiz ve ışığımız eksik olmasın… Zira hangi yolda gidersek gidelim karanlığa düştüğümüz anlarda içimizi ısıtacak bir sevgiye ve ufku gösterecek bir ışığa ihtiyacımız olacak. yörüngeden çıkarsak eğer bunları kaybetmeyi ve yenilerine yer açmayı da göze almalıyız.

“i don’t know where i’m going but i’m on my way….”

Şunlar da sonsuzluk üzerine notlarım:

• Gerçekleri aramaktan asla vazgeçme
• Yol’una hizmet etmeyeceğini düşündüğün hiçbir kavgaya girme
• Karanlıkta içini ısıtmaya yetecek kadar sevgi barındırmayı ihmal etme
• Karanlıkta sana ışık tutacak az sayıda dosttan asla vazgeçme
• Ne yapmış ya da yapmamış olursa olsun bütün canlıları sev
• Sevgi daima saygıdan önce gelsin. Tüm canlıları sayamazsın yani sevmek zorunda değil ama saymak zorundasın derler ya en fazla kaça kadar sayabilirsin ki? Ama sevebilirsin.
• Bir katili bile sev. Ama saydığın insanları iyi seç. 1-2 tane yeter.
• Aynalara iyi bak, eğer yansıyan bir şey kalmamışsa yoluna giden rotayı değiştir.
• Yolunda yürürken yolunu bilmeyen insanlara yolunu anlat, izin kalsın.
• Hayalin seni denize ulaştıracak gemi yapmak olmasın, hayalin o gemiyi aynı amaç için her zaman yapmak isteyecek birilerinin varlığı olsun.
• Bir hikayen olsun.
• Hikayen aynı hikayeyi yazmak isteyen birilerinin varlığı ile hep yeniden yazılsın.
• Hikayenin sonunu düşünme, sadece yaz.
• Her şeyin sonunu kabul edecek kadar gerçekçi, ölümsüzlüğü hissettirecek/ hissedecek kadar sıradışı ol…

KAPANIŞ: 1 şeycik yapmadığımı hissettiğim zamanlar çok yorgun hissediyorum kendimi. Yorgunum. Vazgeçmedim. Hikayemi yazmaya devam ediyorum. Umutsuz değilim. Sadece bekliyorum…. Sıramın gelmesini… Gelir mi?

NOT:Fotoğrafın telif hakkı Paul Grand’a aittir.

Sevgili evren,

Bu sene Mart’ta bu işe gönül vereli 3. senemi dolduracağım. 2011 senesini toplam 21 ayna yapımı, 12 delikli boru (el yapımı teleskop) ile tamamlamış bulunuyorum. Arada kaynayan hatalı ve düzeltilmeyi bekleyenler hariç. Yanlış saymıyor isem sanırım 4 tane de benim gibi gökyüzü tutkunlarının yapımına yardımcı oldum. Bir tane 8″ dobson, 1 tane de 4,5″ dobson tasarım çıkardık Gök koca ile beraber.

Bunları sayma gereğini bugün bile hala üstadımın ‘aman ha sıcak reçine dökerken çok dikkat et’ demesi sonucu hissettim. İşin ilginci şudur ki kaçıncı aynamı yapıyor olsam dahi hala Üstadlarımın bana anlattıkları, öğrettiklerini ilk aynamı yapıyormuş gibi kulağıma küpe etmiş durumdayım.

Büyük patlama öncesi gaz ve toz bulutlarının iyice sıkışması gerekiyor ya, zaman henüz gelmedi. Teşekkür edecek çok dost var. Ama en çok teşekkürü bu sene Üstadlarıma ve Hocalarıma sunuyorum. Çünkü Onlar benim büyük patlamamın mimarlarılar.

Dünya güneşin etrafına yeniden bir kez daha dönünceye kadar çalışmaya, sıkıştırmaya ve yoğurmaya devam. Belki büyük patlamayı göremem, bilemem. Aslında çok da önemli değil. Toz parçalarımı her yere serpiştiriyorum…

Işık ve sevgi ile…

Aslında bu yazıyı güzel güzel fotolarla da desteklemek isterdim ama sanırım bunu yapamayacağım 14 Şubat’tan bu yana neler oldu neler bitti anlatmak istiyorum. Dünya hızla dönmeye devam ediyor. Ve teleskoplar gökcisimlerini daha çok yaklaştırdıkça ne kadar hızlı döndüğünü daha da net farkediyor insan. Diliyorum ki sadece bir anlığına gelmiş olduğum şu Dünya’da boşa gitmeden yararlı bir şeyler için kullanabilmişimdir o bir AN’ı….

11 Mart 2011 Kilis ilk teleskopuna kavuştu. Türkiye’nin dört bir yanının karla kaplı olduğu soğuk bir dönemde 5 çatlak (Yeliz Aksoyu, Süleyman Fişek, Koralp Gök, Nurcan Örtügen Gök, Altuğ Kağan Gök) gitmeyin etmeyin kelimelerine aldırmadan yola çıktı. O geceden aklımda kalan cümle İl Milli Eğitim Müdürlüğü’nün “30 senedir burada hizmet yapıyorum. Bir gün kalkıp birileri buraya teleskop getirecek deseler hayatta inanmazdım, bırakın şu teleskopu elle yaptığınızı, bu havada kalkıp buralar kadar geldiniz, siz normal değilsiniz, bu hak ödenemez” demesi oldu. Peki ya teleskopu emanet ettiğimiz Mehmet Keleş öğretmenimiz? Nereyedeyse her hafta o teleskopu kuruyor ve minicik yürekleri evrenle kavuşturuyor. Binleri geçmiştir Kilis’te evrenle tanışan gözler. Gözlerim dolu dolu gülümsedim gülümsedim.

08 Nisan 2011 Balıkesir İlk Teleskopuna kavuştu. Bilim Sanat Merkezi yetkilileri ve İl Milli Eğitim Müdürlüğü gitmedik kapı bırakmamış oraya teleskop edindirmek için. Kimse ilgilenmemiş. Gözlemevi bile hazırdı. Kırmızı halımız eksik idi diyeceğim ama orda tanıştığımız yürekler yetti de arttı bile. Kendimi Hubble uzay teleskopu teslim etmiş hissettirdiler bana. Gözlerim dolu dolu gülümsedim gülümsedim.

01 Mayıs 2011 Memleketimin ilk teleskop imal eden işletmesini kurdum. Babalar gibi vergimi ödemeye de başladım. Ne anlarım ben işletmeden şirketten. Gözlerim dolu dolu gülümsedim, gülümsedim.

05 Mayıs 2011 Gebze Tevitöl’de Astronomi günleri düzenlenmişti. Oraya gittim. Parlak öğrenciler ve astronomiye olan ilgilerini gördükçe geleceğe dair umudum arttı. Gözlerim dolu dolu gülümsedim gülümsedim.

11 Mayıs 2011 Ankara Yasemin Karakaya Bilim Sanat Merkezi’nde Astronomi günlerine gittim. Onlar sanırsınız minicik çocular ama ayna yapım atölyesinde biri kalkıp da “heheh abla ben hubble da yaparım artık kolaymış” deyince o huzurlu gülümseme belirdi bende. Elbette yapacaksınız, ben bu yüzden buradayım dedim. Yapacaklar biliyorum. Gözlerim dolu dolu gülümsedim gülümsedim.

17 Mayıs 2011 Mor Panjurlu Teleskop Atölyemin ilk öğrencisinin teleskopu hazır hale geldi. Atabek kardeşim ve annesi Nuran Hanımcığımı burdan kocaman kucaklıyorum yine. 14 yaşında kendisi ve kendi teleskopunu kendi yaptı. Gururla bahsettiğim ve örnek olarak göstereceğim canım kardeşim benim. Minicik penceresinden evreni tanımaya devam ediyor kardeşim. Gözlerim dolu dolu gülümsedim gülümsedim.

15 Haziran 2011 Terakki Vakfı Şişli Terakki Lisesi Fizik Kulübü öğrencileri ile yıl boyunca yaptığımız teleskop tamamlandı. Ay tutulması eşliğinde ilk gözlem gecemizi organize ettik. Çocuklar satürnün halkalarını gördüklerinde aaaaa bunu biz mi yaptık dediler. Evet onlar yapmışlardı. Gözlerim dolu dolu gülümsedim gülümsedim.

18 Haziran 2011 DenizBank ile çok güzel bir etkinlik gerçekleştirdik. Çalışan babalar çocukları ve eşleri ile Babalar Günü’ne özel düzenlenen atölye çalışmasında teleskop yapmayı öğrendiler. 3 tane teleskop yaptılar. Kurumsal bir firmanın böyle bir atölye çalışması düzenlemesi, bilimi halka indirgeme hedefimde epeyce önemli bir başarı oldu benim için. O vida sallayan minik elleri görünce Gözlerim dolu dolu gülümsedim gülümsedim.

Haziran 2011 Hayatıma ikinci hayalimi dahil ettim. Karate Kid olmak! Aikidoya başladım. Gözlerim dolu dolu gülümsedim gülümsedim.

24 Temmuz 2011 Vize- Kırklareli ilk teleskopuna kavuştu. İlk defa bir festivale katılmıştım. Kültür ve Sanat festivali. Oldukça renkli idi. Bir Belediye başkanı astronomiye ilgi gösterdi ve ona önem verdi. Astronomi sunumları yapıldı, halk bir yandan konserle coşarken bir yandan evrenle tanıştı. Gözlerim dolu dolu gülümsedim gülümsedim.

Bu arada Sevgili Enver Abim ve Sevgili Ertan kardeşim bana bir ayna yapım makinesi yaptılar. Sanayideki canlarım onlar benim. Hubble’ın aynasının yapılışını bile seyrettiler. Atölyemde cam tozu yuttular ve makineyi cillop gibi tamamlayıp teslim ettiler.

Atölyeme astronomide okuyan canlarım geldilerrrr, gittiler… Yepyeni canlı canlı insanlar tanıdım. Dostlar edindim. Bu devam edecek. Yaptığım ayna sayısı 20′ye yaklaştı.

Ve sevgili blogum asıl önemlisi bütün bunlar sadece 6 ay içinde gerçekleşti. Geçen yıl bu zamanlar hayallerimin ilk durağı Mor Panjur’un duvarlarını boyuyor idim. Ve Sevgili blogum ikinci önemli şey ise şu an gözlerim dolu dolu ağlıyorum. Çünkü bu yaptıklarımı şu an yazana kadar ben farkında değilmişim. Eminim burada yazmayı atladığım daha bir dolu şey de vardır amma amması gözlerimmmmm….

Hani o akan göz yaşlarında İstanbul’u bırakıp gidiyor olmak da var amma, ikimizde biliyoruz değil mi? Tek Dünya Tek gökyüzü olduğu sürece yüreklerin nerede kiminle nasıl attığı farketmeyecek. Nerede olursan ol, seninle aynı gökyüzünü paylaşıyor olacağız.

Ve gelecek henüz burada olmadığı için bu sefer gelecekle ilgili düşüncelerimi yazmayacağım. Onlar bu sefer içimde saklı kalacaklar.

Şimdilik hep ama hep SEVGİ ile kal… Benden sana tek hatıra gülüşüm kalsın iki gözüm, harcama boşa :D

Uzun yazacaklarım var, yazamıyorum.

Gideceğim var, gidemiyorum.

Ağlayacağım var, ağlayamıyorum.

Sanırım fırtına öncesi sesslik bu.

Seni unutmadım sevgili blogum. Geri döneceğim….

Uzun çok uzun, sanki asırlardır yazmıyorum bloguma. Bu aralar tamamen koptum sanki dünyadan. Hatta blogumdan o denli uzak kalmışım ki foto dahi ekleyemez olmuşum. Bakarsan bağ, bakmazsan dağ olur hesabı. Hoş ben dağları da seviyorum.

Bu yazı dizisinin sonuncusunu haziran sonunda yazmışım o derece yani. Oysa listemde bekleyen bir dolu gökcismi var daha hediye edilecek. Hatta şu an bu yazıyı yazabilmek için 1,5- 2 saat debelendim. Thumbnail foto zaten ekleyemiyorum vs vs…  Link veremiyorum vs vs Öyle dert dolu olmuşki blogum

Velhasıl uzun lafın kısası Martı Bulutsusu bu. http://www.martidergisi.com/ adresinde Yasemin Sungur ve ekip arkadaşları ile kanatlarını göğe çırptı. Çırparken bana da kanadında yer verdi. Buradan da teşekkür etmek istedim Yasemin Hanım’a. Halkın bilime indirgenmesi amacımda böyle güzel kadrolu bir online e-dergide gökbilimine de yer verdikleri için. Benim için değeri inanılmaz büyük. Bu vesile ile kendisinin pek sevdiği Martı’ya benzeyen Martı Bulutsusunu hediye etmek istedim. Umarım kendisi de sever.

Kaynak:Bulutsu (http://www.bulutsu.org/ggg/?gun=110112)

Yapman gereken tek şey Nape’nin Facebook sayfasına katılman ve blogunu takip etmen. Senaryoyu okuyup NAPE SORUYOR başlıklı sorulara cevap vererek bilimsel çalışmalara destek olabilirsin.

E haydi o halde… Kurcalamaya başlamanın şimdi zamanı…. Kazmalar elimizde

Bugün bütün ekipmanlarımı hazırladım gündüzden. Bilgisayarı fotoğraf makinasına, fotoğraf makinasını Zeki’ye bağladım. Yer yüzünden bir obje seçip onun fotoğrafını çekmeyi denedim. Her şeyi bilgisayardan kumanda ediyor idim. Akşamın olmasını beklemek kaldı geriye. Aslında az bir zaman dilimim var idi. Zira Jupiterin penceremden gözüktüğü 1-1,5 saat kadar çekim yapabilecek idim. Hoş kuşakları gittiğinden beri jüpitere bakmaktan hoşlaşmıyorum ya neyse.

Velhasıl akşam oldu. Her şey çok teknolojik idi ama ben yine tembelliğimin bir kısmından faydalanmadan duramadım. Zeki’nin takip motorunu açmadım. Durum aynen şu şekilde idi. Bir elimle teleskopun kumandasını kontrol ediyor idim ki jüpiter vizörden kaybolmasın. Bir elimle blgisayardan fotoğraf makinasının enstantane, ISO ayarlarını ayarlıyor ve deklanşöre basıyor idim. Bir elimle teleskopun netliğini ayarlıyor idim. Bir elimle de eti tadımca yiyor idim, çünkü üşümeye başlamış idim. Hesaplayın bakalım benim kaç elim var?

Velhasıl aşağıdaki fotoğaflar belki hiç iç açıcı değiller. Lakin ilk çektiğim Ay fotoğrafım gibi bunlar da benim için çok değerliler. Biliorum ki bir tarafım daha çok üşüdükçe daha güzel çekimler yapabileceğim.

Bence şimdilik elime sağlık.

Teleskop: Meade Mak-90

Fotoğraf makinası: Canon EOS 550D

Not1: Netlik yapmak çok zor, bir dahakine daha dikkatli ol!

Not2: Barlow lens kullanınca neden netliği ayarlayamadım?