Bugün bütün ekipmanlarımı hazırladım gündüzden. Bilgisayarı fotoğraf makinasına, fotoğraf makinasını Zeki’ye bağladım. Yer yüzünden bir obje seçip onun fotoğrafını çekmeyi denedim. Her şeyi bilgisayardan kumanda ediyor idim. Akşamın olmasını beklemek kaldı geriye. Aslında az bir zaman dilimim var idi. Zira Jupiterin penceremden gözüktüğü 1-1,5 saat kadar çekim yapabilecek idim. Hoş kuşakları gittiğinden beri jüpitere bakmaktan hoşlaşmıyorum ya neyse.

Velhasıl akşam oldu. Her şey çok teknolojik idi ama ben yine tembelliğimin bir kısmından faydalanmadan duramadım. Zeki’nin takip motorunu açmadım. Durum aynen şu şekilde idi. Bir elimle teleskopun kumandasını kontrol ediyor idim ki jüpiter vizörden kaybolmasın. Bir elimle blgisayardan fotoğraf makinasının enstantane, ISO ayarlarını ayarlıyor ve deklanşöre basıyor idim. Bir elimle teleskopun netliğini ayarlıyor idim. Bir elimle de eti tadımca yiyor idim, çünkü üşümeye başlamış idim. Hesaplayın bakalım benim kaç elim var?

Velhasıl aşağıdaki fotoğaflar belki hiç iç açıcı değiller. Lakin ilk çektiğim Ay fotoğrafım gibi bunlar da benim için çok değerliler. Biliorum ki bir tarafım daha çok üşüdükçe daha güzel çekimler yapabileceğim.

Bence şimdilik elime sağlık.

Teleskop: Meade Mak-90

Fotoğraf makinası: Canon EOS 550D

Not1: Netlik yapmak çok zor, bir dahakine daha dikkatli ol!

Not2: Barlow lens kullanınca neden netliği ayarlayamadım?

Tenha, karanlık bir mevki. Aslında öyle kimsenin geçmediği bir yer de değil üstelik. Bir köy yolu kısacası. Arabayı parketmişiz. Tripodu yerleştirmişim. Amacım haftalardır denemeye çalıştığım, anlamaya çabaladığım bir çekim için karanlık bir yerde uzun pozlama yaparak, ISO değerini düşürerek milkyway denemesi yapmak.

Hikaye arabanın farlarının söndürülmesi, tripodun kurulması, kafaya kafa fenerinin takılması, fotoğraf makinasının tripoda yerleştirilmesi, Gök kocanın koltuğuna oturup ’Hadi Nurcan bitir işini de’ gidelim demesi ile başlıyor. 

Ve başlıyor denemeler. 18-55 lens mevcut. Önce manuel focus denemesi yapmak 3-4 tane. Netliği tutturunca zaten çıplak gözle bile rahatlıkla seçilen sütlüyolun en güzel denemelerini yapmaya başlamak, hayal işte….

Bir araba yanaşıverir. Arabadan bir adam iniverir. Elimde uzaktan kumanda deklanşör kumandası. Adam bizi görmüyor tabi, zifiri karanlık nerden görsün. Tırsıyorum tırs tırs tırs. Kafamı Koralp’e çeviriyorum, koltuktan kalkmış, tedirgin, duruşundan belli. Sonra takur tukur bir ses. Ne sesi mi? Tüfeğin şarjörünün (böyle mi yazılıyor bu meret?) doldurulma sesi. Kalp güm güm. Kıpırdayamıyorum kal gelmiş durumda. Salak Nurcan açsana kafa fenerini de burda adam olduğu belli olsun. I-ıh kıpraşamıyorum, kalmışım öyle. Gıkım da çıkamıyor!!!. Adam deneme atışı yapacak ha, dan dun seslee devam ediyor ve gölgesini görüyorum, tüfek bize doğru yönelmiş durumda!

Ah Tanrımmm nihayet Gök Koca’nın aklı başında, elinde de yeşil lazer vardı. Adamlara doğru yöneltiyor. Adamların 2 sn içinde arabaya nasıl bindikleri, 2 adımlık Koralp ile olan mesafeyi katedip yanına gidişimi ve tüm bunlar olup bitene kadar nefesimi tuttuğumu farkediyorum. Kalakalıyorum. 2 deneme yapıyorum sakinleşeyim diye ve evimin yolunu tutuyorum.

Netice mi? 2 haftalık hemen hemen her akşam yaptığım denemeler sonucunda burada yayınlanacak kayda değer bir milkyway fotoğrafı ne yazıkki mevcut değil. O yüzden kuzu ile tatil anısı

Astrofotoğrafçılık mı? En zoru. Bilen beri gelsin de anlatıversin ucundan

Çok çalışman lazım GökTaşı çoooooooooooooook. Değil bu yaz, seneye de değil, belki öbür yaza ancak belki kaydadeğer bir şeyler çekmeyi becerirsin! Bööööööööööö

Not:O adamlar o tüfekle ne yapmaya gidiyorları bilemiyorum! Benim yapmak istediğim apaçık ortada. Hergün yüzlerce insanın öldüğü, Dünya’nın ölmeye yüz tuttuğu şu evrende ne kadar minik olduğumuzu anlatabilmek için kendi çapımda bir görsel çekebilmek.

Gelelim T halkasına ve adaptörüne. İşte bunlar şöyle bir şey:

Fotoğraf makinasının objektifini çıkarıp bunu takıyoruz. Teleskopun okülerine ise bu şekilde yerleştiriyoruz (göz merceği de yok). Sonuç aşağıdaki gibi oluyor.

Sevgili Nadir arkadaşım astrofotoğrafçılıkta çok gerekli olan yüksek pozlamalar ve deklanşöre basınca oluşan titremelerden kurtulmam için bir de kablolu deklanşör hazırlamış.

Gelelim karşılaşılan sorunlara. Uğur İkizler Hocama yardımlarından ötürü teşekkürü borç bilirim.

Canon’u bu şekilde teleskoba bağlayıp ilk denemeleri yaptım. Zira vizörden dahi hiç bir şey gözükmüyordu. Ters giden bir şeyler vardı. Belliki netlik ayarında sorun var idi. Konunun Uğur Hoca’mızın dilinden açıklaması aşağıdaki gibi.

“Normal gözmerceğinle baktığın ve netleştirdiğin yerden fotoğraf makinası ile netleme yapamazsın. Diğer makinaları bilmiyorum ama Canon’ lar normal odak noktasından 44 mm daha içeride odaklanıyor. Makinanın sensörü ön tarafındaki bayonet kısmından itibaren 44 mm içeride. Dolayısıyla odak aşağıda kalıyor.

Bunun için yapman gereken şey, ana aynayı 4 cm kadar içeri alman ve tekrar hizalamak.

Bir de senin adaptörün ucunda bir boru daha var, bu şekilde makinayı iyice uzakta tutmuş oluyorsun.

O aradaki siyah parçayı çıkarıp nikelajlı ön kısımdaki parçayı t adaptöre takarsan boyu daha kısalır. Boru ve adaptörün dişleri birbirine uyumludur. Bunu yaptıktan sonra ana aynayı da 4 cm ikincil aynaya doğru yaklaştırman lazım. Aksi halde ana aynayı içeri alırken bu payı da ilave etmen gerekir.

Bu şekilde fotoğraf makinası ile odağı yakaladıktan sonra bu sefer de göz merceği ile bakmak istediğinde problem olacak.

Bundan dolayı ana ayna ile ileri geri oynamana gerek yok. Gözmerceği ile bakabilmek için araya bir küçük adaptör alınırsa veya yaptırılırsa hem gözmerceği ile hem de fotoğraf makinası ile teleskopunu kullanabilirsin.“

Bahsedilen 2 parça birbirinden ayrılsa da halkaya geçecei dişi olmadığı için ve de henüz sanayiye gidemediğim için aynanın yerini değiştirdim bu akşam ve yeryüzünden bir objenin netlik ayarını yapabilip fotoğrafını çekebildim. Şu an ilk hedefim Antares olacak.

Bu arada ATY teleskopumuzun birincil ayna hücresini kızaklı yapan ATM Türk eğitmenlerimizin de aklı bin yaşasın. O kızak olmasa idi bu işlemi yapamayacak idim. Bu da aslında üretilen bir şeyin ergonomisinin ne kadar önemli olduğunu gösteriyor.

Bakalım ilk yıldız denemem nasıl sonuçlanacak? Meraklardayım.

Bu aralar geçen zor günlerde kafamı meşgul edecek bir uğraş bulmam gerekiyordu. Aslında astrofotoğrafçılık henüz ciddi ciddi düşündüğüm bir çalışma değildi, zira daha zamanı olduğunu öngörüyordum. Çünkü astrofotoğrafçılık normal fotoğrafçılıktan daha farklı. Ciddi zaman, bilgi, tecrübe, emek ve donanım gerektiriyor. Ve her zaman olduğu gibi ne yazıkki bununla ilgili de ciddi türkçe kaynak sıkıntımız var.

Derken derken Gök koca Koralp Bey’in kendisine Canon EOS 550D (yuvarlak sensörü sebebi ile astrofotoğrafçılık için en ideali imiş) alması ile ve de benim de kendime bir uğraş aramam sebebi ile (ayna yontuyorum ama bilinmeyen şeyleri öğrenmek tam kafamı meşgul eden şey benim için) birazda kısmet vari bir biçimde amatör astrofotoğrafçılığa giriş yapmış oldum.

Bu konuda ki en büyük rol modelim ise çok değer verdiğim sevgili Uğur İkizler. Onun binde biri kadar bir şeyler çekebilmeyi becerebilsem ne mutlu bana.

İlk olarak Natioanal Geographic’in Fotoğrafçılık Okulu cd’sini yükledim ve enstantane ile diyafram kavramlarına çalıştım. Önce makinayı kullanmayı öğreneyim bakalım sonra diğer aşamalara geçeriz.

Dün bu işle ilgilenmek isteyen gökbilim sever bir gencimiz Nurcan Abla bizle de paylaşır mısın deyince geçtiğim tüm aşamaları elimden geldiğince paylaşmaya karar verdim. Hadi bakalım yeni ufuklara merhaba!….